يـا رب ز تـو امروز عــطا مـي طـلـبم

                                                هشياري و بخشش و عطا مي طلبم

مقبـولـي روزه و نماز و طاعات

                                                از درگـــه لـطـفـت بـه دعـا مي طـلـبـم

يا رب چو در اين ماه تو را مهمانم

                                                   كـن دور ز خـشم و هم عذابت جانم

نزديكم كن  به آنچه خوشنودي توست

                                                  تـوفـــيــق بــده بـــه خـوانـدن قــرآنــم

                                                         امروز به خويش ده پناهـم يـا رب             

                                                         تا مغـفرت از درِ تـو خـواهـم يا رب

                                                           ده در صـف صالـحان قرارم امروز

                                                           ازبــاب كــرم بـخـش گـناهم امروز

يا رب من عصيان زده را خوار مكن

                                                  بــا قـهـر بـه كـيـفـرم گــرفـتـار مـكـن

كن دور ز من  به لطف ، نار غضبت

                                                 هـر چـنـد كــه مـستـحـقـم آزار مــكـن

يا رب چو تو آرزوي مـشـتـاقـاني

                                                    كـن رحـمـت واسعـت مرا ارزاني

خـود بـاش دلـيـل راه مـن تا سايـم

                                                    در بــاب رضــا بـه درگـهـت پيشـاني

ديدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

چـون بشـد دلـبـر و بـا يــار وفـادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگيخت

آه از آن مست که با مردم هشيار چه کرد

اشک من رنگ شفق يافت ز بی‌مهری يار

طالع بی‌شفقت بين که در اين کار چه کرد

بـرقـی از منـزل لـيـلی بدرخشيد سحر

وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

ساقيا جـام مـی‌ام ده که نگارنده غـيـب

نيست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

آن کـه پــرنـقـش زد ايـن دايـره مـيـنـايـی

کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

يــــــار ديـريـنـه بـبـيــنـيـد کـه بـا يـــار چـه کرد

درد عشقی کشيده‌ام که مپرس

زهر هجری چشيده‌ام که مپرس

گشته‌ام در جهان و آخر کار

دلبری برگزيده‌ام که مپرس

آن چنان در هوای خاک درش

می‌رود آب ديده‌ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش

سخنانی شنيده‌ام که مپرس

سوی من لب چه می‌گزی که مگوی

لب لعلی گزيده‌ام که مپرس

بی تو در کلبه گدايی خويش

رنج‌هايی کشيده‌ام که مپرس

همچو حافظ غريب در ره عشق

به مقامی رسيده‌ام که مپرس

مدعی خواست که آيد به تماشاگه راز

دست غيب آمد و بر سينه نامحرم زد

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می‌باش

صبر از اين بيش ندارم چه کنم تا کی و چند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گــر بــدي گـفـت حـسـودي و رفـيقـي رنجيد

گو تو خوش باش كه ما گوش به احمق نكنيم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خنده و گريه عشاق ز جايی دگر است

می‌سرايم به شب و وقت سحر می‌مويم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به داغ بندگی مردن بر اين در

به جان او که از ملک جهان به

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتمش در عين وصل اين ناله و فرياد چيست

گفت ما را جلوه معشوق در اين کار داشت

و بازم تفالي بر حافظ و يك غزل زيبا ، كه اين غزل ديونم كرده

زبان خامه ندارد سر بيان فراق

وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

بــــــــــــــــــــه بـــــــــــــــــــه

دريغ مدت عمرم که بر اميد وصال

به سر رسيد و نيامد به سر زمان فراق

سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم

به راستان که نهادم بر آستان فراق

                  آه

چگونه باز کنم بال در هوای وصال

که ريخت مرغ دلم پر در آشيان فراق

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی

فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق

بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود

ز موج شوق تو در بحر بی‌کران فراق

بـــــــــــــــــــه بــــــــــــــــــــه

اگر به دست من افتد فراق را بکشم

که روز هجر سيه باد و خان و مان فراق

رفيق خيل خياليم و همنشين شکيب

قرين آتش هجران و هم قران فراق

چگونه دعوی وصلت کنم به جان که شده‌ست

تنم وکيل قضا و دلم ضمان فراق

                    واي

ز سوز شوق دلم شد کباب دور از يار

مدام خون جگر می‌خورم ز خوان فراق

فلک چو ديد سرم را اسير چنبر عشق

ببست گردن صبرم به ريسمان فراق

به پای شوق گر اين ره به سر شدی حافظ

به دست هجر ندادی کسی عنان فراق

پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود
مهرورزي تو با ما شهره آفاق بود

                                                از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
                                                دوستي و مهر بر يک عهد و يک ميثاق بود

سايه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد 
ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود

             حسن مه رويان مجلس گر چه دل مي‌برد و دين
               بحث ما در لطف طبع و خوبي اخلاق بود

                                                            شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
                                                     دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود

چو پير سالک عشقت به می حواله کند

بنوش و منتظر رحمت خدا می‌باش

گرت هواست که چون جم به سر غيب رسی

بيا و همدم جام جهان نما می‌باش

چو غنچه گر چه فروبستگيست کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می‌باش

وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی

به هرزه طالب سيمرغ و کيميا می‌باش

مريد طاعت بيگانگان مشو حافظ

ولی معاشر رندان پارسا می‌باش